Dört ay önce idi. 30’u aşkın yabancı ülkeden çeşitli dallardan bilim adamları, iki otobüse dolup gelmişlerdi Barla’ya. Çam Dağı’na, oradan da Bediüzzaman Hazretleri’nin talebesi olan Ali İhsan Tola ile görüşmek için Senirkent’e...

Bu Hazret-i Mevlana’nın eserlerini okuyup da merakını gidermek, ruhunu yâd etmek maksadıyla insanların Konya’ya gitmeleri gibi bir şeydir. Beziüzzaman’ın eserlerinden istifade edenlerin de Barla’ya gitmeleri...

( Daha önce çok defa kesme teşebbüsleri olmuş. Her defasında bir inayet o ağaçları korumuştu. Ağaçların üzerinde “şahit olarak” pek çok balta yarası vardı. Demek vadeleri yetince, teşebbüs amacına ulaşmış. Tıpkı; Bediüzzaman Hazretleri’nin hayatında 18 defa şiddetli zehirle zehirlendiği halde ölmeyip de, vadesi yetip, vazifesi tamam olunca, bünyedeki zehrin kana karışıp vefat etmesi gibi....)

“Gibi” diyorum. Çünkü olaya başka türlü bir izah bulamıyorum. Geçmiş olayların izi, bizi bu işte de “derinlere” götürüyor. Zaten “devlet koruması altındaki” orman ağacının kesilmesi işini aydınlatmak vazifesi de devlete düşüyor. Bu hadise “fail-i meçhul” kalırsa, ister-istemez diğer fail-i meçhuller gibi “aynı adrese” fatura edilir. Bakalım Orman idaresi, olayın faillerini bulup “orman kanunlarını” tatbik edebilecek mi? Yoksa, “Hukuk devletinde, orman kanunlarıyla iş yapanlar” derin bir sessizlikle mi karşılayacak?

Neticede iki ağaç kesilmiş, Bediüzzaman’dan kalan iki hatıra yok edilmiş. Peki, bunu yapan adamlar Nur Risalelerini ortadan kaldırmadıktan, kaldıramadıktan sonra, böylesi çocuk oyuncağı gibi tecavüzlerle ne elde edebilirler ki? Ne yani? Barla ve Çam Dağı’nı da coğrafyadan silmeyi mi deneyecekler? Bediüzzaman; “Küfrün bel kemiğini kırmışım. Bir daha belini kaldırıp doğrulamaz!” diyor. “Sizin dinsizleriniz de dahil olduğu halde Avrupa'nın bütün dinsiz feyleoflarını hayvandan aşağı düşürmüşüm!” diyor.

Demek, “beli kırılanların” Bediüzzaman’ın karşısına ilimle, fikirle, akıl-mantıkla çıkmaya gücü yetmeyen “gizli din düşmanı” mihrakların gücü, ancak ağaçlara yetiyor. 70 yıldır yetişen İslam ağacını kesme, bölme, parçalama, yakma, yıkma dışında bir şey yapmamış olanlar, ortaya Risale-i Nurlar gibi bütün dünya dillerine çevrilmiş “evrensel” bir eser çıkaramamış olanlardan, başka ne beklenir ki?

Kesmek, kırmak, bölmek, yakıp-yıkmak ise çok kolaydır. Bir Bediüzzamanın’ın eserlerine, yetiştirdiklerine, bir de karşı çıkanların ellerindeki “baltalara”, kullandıkları metotlara bakıp kıyaslarsanız, kimin “galip” olduğunu hemen anlarsınız. Dinsiz, anarşist, ateist, yabancı uşağı nesiller yetiştirenlerin gücü; beyinlere, ruhlara, kaplere değil; ancak “korumasız ağaçlara, hatıralara balta çekmeye” yeter... Hala daha Bediüzzaman’ın Kürtlüğüne, olmayan Kürtçülüğüne takılıp kalmış kafaların ufku, çapı, kabiliyeti işte bu kadar... “İrtica savaşçılarının” sırf “yeşil” diye, işi ağaçlara saldırmaya kadar vardıracakları, doğrusu kimsenin aklına gelmezdi...

(Kendisi “ölümlü” olanın, üstünde oturduğu ağaç ölümsüz olur mu hiç? Kim demiş o ağaçlarda “kutsallık var” diye? Öyle olmuş olsa idi, her ziyarete giden bir parça kopararak çoktaaan kökünü bitirirlerdi. Bir mübarek olayın hatırası, tarihe bir canlı şahit idi o ağaçlar. Şimdi milyonlarca fotoğraf ve kartpostallarda yaşayacaklar. Belki de zalim bir devrin “sessiz sembolü” olarak dünyaya “tanıklık” edecekler. Bu işi kimler yaptıysa; bence ellerindeki baltayı taşa bile değil, kendi başlarına vurdular... Bıraksalar, tabii ömrünü tamamlayıp, yıkılıp gidecek bir ağaçtan, bir dönemin “karakter ve kafa yapısını gösteren sembol bir şahit” çıkardılar. Artık bundan sonra; “Allah’a açılmış bir el” şeklindeki ağaç resimlerini, maketlerini, simgelerini her yerde görebiliriz. Allah’ın dünyadaki bir misafirine “yuvalık” yapan bir ağaç, ancak bu yolla, bu kadar ölümsüz ve meşhur olabilirdi. Tebrikler...

İşin kader boyutuna gelince; Peygamberimize (s.a.v) Mekke dışında bir büyük ağacın altında Medineli bir gurup Müslüman; “Seni; canımız, malımız bahasına ölünceye dek korumak için Allah’a söz veriyoruz!” diye biat ediyorlar. Bu olay, Allah’ın hoşuna gidiyor ve onlara büyük mükafatlar vaad eden ayetler iniyor. Daha sonra, bu biat olayında bulunan sahabeler, her sene aynı ağacın altında buluşup, o biat hatıralarını yad ediyorlar. Bu Hz. Ömer devrine kadar sürüyor. Ondan sonra devam etmiyor. Çünkü; Bu sahabelerin, bir kutlu olayın yıl dönümünde hatıra tazelemek olarak yaptıkları işi, sonradan gelenler ve dışarıdan bakanlar nazarında olayın aslını bilmedikleri için; “O ağacın zatında bir kutsiyet var.” diye düşünmeye, zannetmeye başlıyorlar... Vakıa bu hale gelince, Hz. Ömer R.A da o “Samra” ağacını kestiriyor...

İşte, -Allah-u A’lem- Bediüzzaman Said Nursi Hazretlerinden hatıra kalan o iki ağacın başına gelenler de böylesi bir kader cilvesi olsa gerek!

• Kimler kesti?
• Güçü ağaçlara yeten fikir fukaraları... Yakıp-yıkmaktan başka bir mahareti olmayan zeka

hadımları... İlahi rahmetten nasipsiz hırçın ruhlar... Bu millete huzuru çok gören hain mihraklar... Camii yakıp; “Aleveler yaktı!”, Cem evini silahla tarayıp; “Sünniler yaptı!”, solcu öldürüp; sağcılara, polisi tarayıp; örgütlere yıkmaya çalışan aşağılık provakatörler... Giydirilmiş kütükler... Yabancı emellerinin, yerli uşakları... vs. vs... Ne bilelim kimlerin kestiğini? Bir hırsız gibi gizli-kapaklı kaçak işler yaptıklarına göre; “icraatlarına sahip çıkacak değerli ve şerefli” insanlar değillermiş demek ki!... “Ayinesi iştir kişinin, lafa bakılmaz. Katilin rütbe-i aklı görünür cinayetinde!”

Aslında; ne mezarını tahrip edip cesedini kaybedenlerin; “Bir vasiyeti yerine getirdiklerinden” haberleri var; ne de ağacını kesenlerin “Bir büyük iradenin, -kaderin- hükmünü icraa ettiklerinden...” Bunlar; İlahi senaryonun “kötü adam rollerini” gönüllü oynayan birer “artist” den başka bir şey değiller... Zavallılar; rollerinin “İlahi senaryo” ile sınırlı olduğunu bile bilemiyorlar. Nur’a karşı “baltalarla” savaşa çıkıyorlar. Bunları gördükten sonra; Yel değirmenlerine karşı mızraklarla savaşa çıkan “Donkişot”a gülebilir misiniz?