BARLA-ÇAM DAĞINA AİT

Bismihi Subhanehu Vein Min Şey İn İlla Yusebbihu Bi Hamdihi

Esselamu Aleykum Ve Rahmetullahi Ve Berekatühü

Aziz Sıddık Kardeşlerimiz

Risale-i Nur Müellifi ve Naşiri Üstad Bediüzzaman Said Nursi Hazretleri'nin dâr-ı bekaya irtihalinden tam -40- küsur sene sonra, Isparta'nın Barla mıntıkasında olan Çam Dağı ile meşhur arazide, mucib-i teessür ve teessüf bir hadise meydana gelmiştir, şöyle ki:

Bunda kimin ne gibi bir faydası var ki, bu menfur hadiseye teşebbüs ediliyor. Halk kitlelerinden, ehl-i imandan çok kimseler, bilhassa yaz ve bahar mevsiminde mübarek Isparta'yı, Barla ve Çam Dağları'nı ziyaretle Risale-i Nur'un te'lif yerleri ve neşir merkezlerini, birer ulvi hatıralar olarak görürler, gösterirler, yâd ederler.

Böyle bir kış mevsiminin âsudeliğinden istifade ile Üstad Bediüzzaman'ın bir kısım Risaleleri'nin te'lif yerleri olan ve 1930 larda ve 1954 den sonraki zamanlarda şirin ders ve tefekkür menzilleri olan bu Çam ve Katran Ağacı'na bu su-i kasdı düzenleyenler, güya bu hareketleriyle Kur'an Nurunun alemdeki gelişmesine mani olacaklar. Son zamanlarda, bilhassa yaz, bahar aylarında yapılan kesretli ziyaretleri önlemek istiyorlar.

ELHAMDU LİLLAHİ HAZA MİN FADLİ RABBİ

Hz. Üstadımızla 1954 de 20 gün kadar Çam Dağı'nda beraber kalmıştık. Zübeyir, Ceylan, Ziya ve bu âciz Sungur beraberdik. Üstadımız geceleri Çam Ağacı'ndaki küçük menzilinde kalırdı. Bizler de yerde yorganlara sarılır yatardık. Lillahil Hamd o günlerde devam ede gelen Arabi İşârâtü'l- İ'caz'dan ders vermeye devam ettiler. Hatta bir gün Muazzez Nur Üstad, Çam Ağacı'ndaki o küçük menzilinde Münacat Risalesi'ni baştan nihayete kadar mütekellim-i maal-gayr okuyarak ders yapmışlardı. O Risaledeki "ben" kelimelerini "biz" diyerek münacaat da bulundular. Her gün ağacın başındaki o küçük menzilde Nurlardan ders yapardı.* Hatta Mektubat'ta zikr edilen ekmek hadisesi de karşıdaki yamaçta vuku bulmuş. Orada bu hususu, "ne ile yaşıyorsun" diye yapılan suallere verdiği cevabında zikreder. Şöyle:

"...........Üçüncüsü: Dağda, üç ay bana ve misafirlerime bir kıyye tereyağı, -hergün ekmekle beraber yemek şartıyla- kâfi geldi. Hattâ Süleyman isminde mübarek bir misafirim vardı. Benim ekmeğim de ve onun ekmeği de bitiyordu. Çarşamba günü idi; dedim ona: Git ekmek getir. İki saat, her tarafımızda kimse yok ki, oradan ekmek alınsın. "Cum'a gecesi senin yanında bu dağda beraber dua etmek arzu ediyorum" dedi. Ben de dedim: "Tevekkelna alallah, kal." Sonra hiç münasebeti olmadığı halde ve bir bahane yokken, ikimiz yürüye yürüye bir dağın tepesine çıktık. İbrikte bir parça su vardı. Bir parça şeker ile çayımız vardı. Dedim: "Kardeşim, bir parça çay yap." O ona başladı, ben de derin bir dereye bakar bir katran ağacı altında oturdum. Müteessifane şöyle düşündüm ki: Küflenmiş bir parça ekmeğimiz var; bu akşam ancak ikimize yeter. İki gün nasıl yapacağız ve bu safi-kalb adama ne diyeceğim? diye düşünmede iken, birden bire başım çevrilir gibi başımı çevirdim; gördüm ki: Koca bir ekmek, katran ağacının üstünde, dalları içinde bize bakıyor. Dedim: "Süleyman müjde! Cenab-ı Hak bize rızık verdi." O ekmeği aldık; bakıyoruz ki, kuşlar ve hayvanat-ı vahşiye hiçbiri ilişmemiş. Yirmi-otuz gündür hiç bir insan o tepeye çıkmamıştı. O ekmek, ikimize iki gün kâfi geldi. Biz yerken, bitmek üzere iken, dört sene sadık bir sıddıkım olan müstakim Süleyman, ekmekle aşağıdan çıkageldi."

Nur Talebeleri'nin o menzilleri ziyaretleri tamamiyle mana-yı harfiyledir yani Allah hesabınadır. Mukaddes Kur'an'ın arş-ı Nurundan kalb-i münevverine akseden iman hakikatlarının şirin te'lif mahalleri olmaları ve o tatlı hatıraları yâd etmek niyetiyledir. Esasen Üstad Bediüzzaman'a ait her hadise, her hatıra, Risale-i Nur suretiyle kitabet haline geldiği için ilim ve marifetten başka bir şeye nazarlar çevrilmez. Çünkü, Üstad Bediüzzaman:

"Sözler hakkında tevazu suretinde demiyorum; belki bir hakikatı beyan etmek için derim ki: Sözler'deki hakaik ve kemalât, benim değil Kur'anındır ve Kur'andan tereşşuh etmiştir. Hattâ Onuncu Söz, yüzer âyât-ı Kur'aniyeden süzülmüş bazı katarattır. Sair risaleler dahi umumen öyledir. Madem ben öyle biliyorum ve madem ben fâniyim, gideceğim; elbette bâki olacak birşey ve bir eser, benimle bağlanmamak gerektir ve bağlanmamalı. Ve madem ehl-i dalalet ve tuğyan, işlerine gelmeyen bir eseri, eser sahibini çürütmekle eseri çürütmek âdetleridir; elbette sema-yı Kur'anın yıldızlarıyla bağlanan risaleler, benim gibi çok itirazata ve tenkidata medar olabilen ve sukut edebilen çürük bir direk ile bağlanmamalı. Hem madem örf-i nâsta, bir eserdeki mezaya, o eserin masdarı ve menba'ı zannettikleri müellifinin etvarında aranılıyor ve bu örfe göre, o hakaik-i âliyeyi ve o cevahir-i galiyeyi kendim gibi bir müflise ve onların binde birini kendinde gösteremeyen şahsiyetime mal etmek, hakikata karşı büyük bir haksızlık olduğu için risaleler kendi malım değil, Kur'anın malı olarak, Kur'anın reşehat-ı meziyatına mazhar olduklarını izhar etmeye mecburum. Evet lezzetli üzüm salkımlarının hasiyetleri, kuru çubuğunda aranılmaz. İşte ben de öyle bir kuru çubuk hükmündeyim..." demiştir.

Onun için Nur Talebeleri'nin gerek Hz. Üstadımızın şahsına, gerek eserlerine ve hatıralarına ait hürmet ve muhabbetlerinde daima Tevhid nuru parlar. Risale-i Nur'a ve müellifine ait muhabbetlerinden dolayı şimdiye kadar milyonlar talebesinden hiçbirisinde sırat-ı müstakimden ufacık da olsa, ayrılık gibi bir ifrat ve tefrit hali görülmemiştir. Çünkü Üstad Bediüüzzaman ism-i Hakim'e mazhar olduğu için tefekkür, onda galib bir hakikattır. Ve bu hakikat cüz'î ve küllî talebelerine de aksetmiştir. Nitekim Çam Dağı'nda yazılan bir mektubunda bu hususu şöyle beyan eder:

"Bir parça mahrem bir sırdır; fakat senden sır saklanmaz. Şöyle ki:

Ehl-i hakikatın bir kısmı nasılki İsm-i Vedud'a mazhardırlar ve a'zamî bir mertebede o ismin cilveleriyle, mevcudatın pencereleriyle Vâcib-ül Vücud'a bakıyorlar.. öyle de: Şu hiç-ender hiç olan kardeşinize, yalnız hizmet-i Kur'ana istihdamı hengâmında ve o hazine-i bînihayenin dellâlı olduğu bir vakitte, İsm-i Rahîm ve İsm-i Hakîm mazhariyetine medar bir vaziyet verilmiş. Bütün Sözler, o mazhariyetin cilveleridir. İnşâallah o Sözler, VEMEN YU'TEL HİKMETE FEKAD UTİYE HAYRAN KESİRA sırrına mazhardırlar."

"ALTINCI RİCA: Bir zaman elîm bir esaretimde, insanlardan tevahhuş edip Barla Yaylasında Çam Dağı'nın tepesinde yalnız kaldım. Yalnızlıkta bir nur arıyordum. Bir gece, o yüksek tepenin başındaki yüksek bir çam ağacının üstündeki üstü açık odacıkta idim. Üç dört gurbeti birbiri içinde ihtiyarlık bana ihtar etti. Altıncı Mektub'da izah edildiği gibi; o gece ıssız, sessiz, yalnız ağaçların hışırtılarından ve hemhemelerinden gelen hazîn bir sadâ, bir ses rikkatime, ihtiyarlığıma, gurbetime ziyade dokundu. İhtiyarlık bana ihtar etti ki; gündüz nasıl şu siyah bir kabre tebeddül etti, dünya siyah kefenini giydi, öyle de; senin ömrünün gündüzü de geceye ve dünya gündüzü de berzah gecesine ve hayatın yazı da ölümün kış gecesine inkılab edeceğini kalbimin kulağına söyledi. Nefsim bilmecburiye dedi: Evet ben vatanımdan garib olduğum gibi, bu elli sene zarfındaki ömrümde zeval bulan sevdiklerimden ayrı düştüğümden ve arkalarında onlara ağlayarak kaldığımdan, bu vatan gurbetinden daha ziyade hazîn ve elîm bir gurbettir. Ve bu gece ve dağın garibane vaziyetindeki hazîn gurbetten daha ziyade hazîn ve elîm bir gurbete yakınlaşıyorum ki, bütün dünyadan birden müfarakat zamanı yakınlaştığını ihtiyarlık bana haber veriyor. Bu gurbet gurbet içinde ve bu hüzün hüzün içindeki vaziyetten bir rica, bir nur aradım. Birden iman-ı billah imdada yetişti. Öyle bir ünsiyet verdi ki; bulunduğum muzaaf vahşet bin defa tezauf etse idi, yine o teselli kâfi gelirdi.

Evet ey ihtiyar ve ihtiyareler! Madem Rahîm bir Hâlıkımız var; bizim için gurbet olamaz. Madem o var, bizim için herşey var. Madem o var, melaikeleri de var. Öyle ise bu dünya boş değil, hâlî dağlar, boş sahralar Cenab-ı Hakk'ın ibadıyla doludur. Zîşuur ibadından başka, onun nuruyla, onun hesabıyla taşı da ağacı da birer munis arkadaş hükmüne geçer; lisan-ı hal ile bizim ile konuşabilirler ve eğlendirirler. Evet bu kâinatın mevcudatı adedince ve bu büyük kitab-ı âlemin harfleri sayısınca vücuduna şehadet eden ve zîruhların medar-ı şefkat ve rahmet ve inayet olabilen cihazatı ve mat'umatı ve nimetleri adedince rahmetini gösteren deliller, şahidler, bize Rahîm, Kerim, Enîs, Vedud olan Hâlıkımızın, Sâniimizin, Hâmimizin dergâhını gösteriyorlar. O dergâhta en makbul bir şefaatçı, acz ve za'ftır. Ve acz ve za'fın tam zamanı da, ihtiyarlıktır. Böyle bir dergâha makbul bir şefaatçı olan ihtiyarlıktan küsmek değil, sevmek lâzımdır." demektedir.

Çam Dağı'nda 20 gün kaldıktan sonra Hz. Üstadımızla Barla'ya dönerken aşağıdaki çeşmeye uğradık. Hz. Üstad "Ben o zamanlar ( yani, 1930 larda ) kalırken siz gibi böyle dolaşarak yukarı çıkmazdım. Tam çeşme hizasını göstererek: Elimde ibrik buradan doğru çeşmeye iner, suyu doldurur ve tekrar koşarak çıkardım." diye tarif etmişti. Halbuki orası çok dik ve yokuştu. Biz hayrette kalmıştık. Hizanlı Ahmed Arıcı'da bir gün bir hatırasında şöyle anlatmıştı: Hz. Üstadla Babam Van'dan Nurs'a gelirlerken Müks'den sonraki iki yüksek dağı geçerken Hz. Üstadımız kafileden ayrılır kıvrıla kıvrıla yukarı çıkan yolları direk geçermiş. Yani yolları dolaşmazmış herkesten önce yukarı çıkar kafileyi beklermiş. Orada bir virdini okurmuş. Def'alarca böyle olduğunu Tağ'lı Hacı Ahmed anlatmıştı.

Hülasa: Hz. Üstad'a ve Risale-i Nur'a ait her hadise, her hatıra, hissilikten uzak, daima bir hakaikı ders verir, iman nuru aksettirir. Ve nazarları daima Kur'ana çevirir. Bu hususta belki binler beyanat ve ifadeler vardır ki zaman bunu te'yid etmiştir. Mesela, bir mektubda der:

.....Beşinci Sebeb: Çok zaman evvel bir ehl-i velayetten işittim ki; o zât, eski velilerin gaybî işaretlerinden istihraç etmiş ve kanaatı gelmiş ki: "Şark tarafından bir nur zuhur edecek, bid'alar zulümatını dağıtacak." Ben, böyle bir nurun zuhuruna çok intizar ettim ve ediyorum. Fakat çiçekler baharda gelir. Öyle kudsî çiçeklere zemin hazır etmek lâzım gelir. Ve anladık ki, bu hizmetimizle o nuranî zâtlara zemin ihzar ediyoruz. Madem kendimize ait değil, elbette Sözler namındaki nurlara ait olan inayat-ı İlahiyeyi beyan etmekte medar-ı fahr ve gurur olamaz; belki medar-ı hamd ve şükür ve tahdis-i nimet olur...

Bir mektubunda bunu şöylece ifade eder:

"Nasılki bir çam ağacının buğday tanesi kadar bir çekirdeği, koca çam ağacına bir mebde' oluyor. Kudret-i İlahî o acib ağacı o çekirdekten halkediyor. Milyondan ancak bir hisse o çekirdekte bulunurken, o çekirdek kader kalemiyle yazılan manevî bir fihriste olmuş. Yoksa bir köy kadar fabrikalar lâzımdır ki o acib ağaç, dal ve budaklarıyla teşkil edilsin. İşte azamet ve kudret-i İlahînin bir delili de budur ki, bir zerreden dağ gibi şeyleri halkeder. İşte aynen bunun gibi, hiçbir mahviyet ve tevazu niyetiyle olmayarak, bütün kanaatimle ilân ediyorum ki: Benim hizmetim ve sergüzeşte-i hayatım, bir nevi çekirdek hükmüne geçmiş. İnayet-i İlahiye ile bu zamanda ehemmiyetli bir hizmet-i imaniyeye mebde' olmak için Kur'andan gelen ve meyvedar bir şecere-i âliye olan Nur Risalelerini ihsan etmiş..."

Malum –1954- de Zübeyir, Ceylan, Ziya ile beraber iken, bir gün sabaha karşı Ziya, “Benim abdest almam lazım.” dedi. Ben de, “Git aşağıya, çeşmede al.” dedim Sabah namazını erken kılardık. Üstadımız Ziya’yı sordu. Ben de, “Abdeste indi.” dedim. Bir müddet sonra yine sordu. Bir türlü Ziya gelmedi. Sonra güneş de doğmuştu. Tekrar sordu. Ben de “Bakayım..” dedim. Aşağıya doğru indim, baktım, gördüm ki; düzlükte namaz kılmış, dua ediyor. Çağırdım ve geldi. Ben zannettim Üstad Ziya’yı dövecek. Ziya yukarı çıktı. Hz. Üstad Çam Ağacı’ndaki üstü açık odacıkta idi. O zaman ağacın yaprakları, dalları çok kesif, ancak Üstadımızın sesini duyuyorduk. Üstadımız Ziya’yı azarlayacak diye beklerken, aynen şöyle beyanda bulundu: “Kardaşım Ziya! Benim bir vekilim bulunmayacak, benim müteaddid vekillerim olacak. İşte onlardan birisi de sensin..” demişti.

Yarınki günde de Afyon’da mahkeme vardı. Risale-i Nurların iade ve serbestiyeti mahkemesi 1948 den beri devam ediyordu. Ben şahsen, bu yağmur lisan-ı hal ile Afyon mahkemesinin hayırlı bir kararı olacak, onu müjdeliyor zannatmiştim. Sonra Hz. Üstad doğruldu, ve “Bu yağmur, Tahsin Tola, Risale-i Nur için meclisde çok çalışmış, O’nun hizmetini alkışlıyor..” dedi.